Sa bawat sulok ng mundo, ang boses ng babae ay simbolo ng lakas, pag-asa, at pagbabago. Ngunit sa ilalim ng rehimeng Taliban sa Afghanistan, ang boses na ito ay unti-unting pinapatay at ikinukulong sa dilim. Kamakailan lamang, higit pang hinigpitan ang mga batas sa bansa kung saan opisyal nang ipinagbawal ang pagpaparinig ng boses ng kababaihan sa mga pampublikong lugar, maging ang pag-awit o pagbabasa nang malakas. Ang kanilang sariling bayan na dapat ay kanlungan ay naging isang malaking bilangguan na nag-alis sa kanila ng karapatang mamuhay nang malaya at may dignidad.
Hindi lamang boses ang ninakaw sa kanila, kundi pati na rin ang kanilang kinabukasan. Ang Afghanistan sa kasalukuyan ang tanging bansa sa buong daigdig na nagbabawal sa mga batang babae na mag-aral pagkatapos ng ikaanim na baitang at sumailalim sa unibersidad. Mula sa pagiging mga doktor, guro, at pinuno, ang mga kababaihan ay sapilitang ibinalik sa loob ng bahay, bawal lumabas nang walang kasamang lalaking kamag-anak, at tinanggalan ng karapatang maghanapbuhay. Ang ganitong sistema, na tinatawag ng mga eksperto bilang “gender apartheid,” ay isang malinaw na pag-atake sa pangunahing karapatang pantao.
Ang trahedyang ito ay hindi lamang isyu ng isang malayong bansa; ito ay isang malubhang paalala sa atin sa Pilipinas at sa buong mundo. Ipinapakita nito kung gaano kabilis mabuwal ang mga karapatang kaytagal nating ipinaglaban kung hahayaan nating maghari ang diskriminasyon at paniniil. Habang tinatamasa natin ang kalayaan sa edukasyon, pagboto, at pamumuno, hindi natin dapat ipikit ang ating mga mata sa nararanasang lupit ng ating mga kapatid sa sibilisasyon. Ang katahimikan ng mundo ay nangangahulugan ng pagiging kunsintidor sa marahas na sistemang ito.
Sa huli, ang laban para sa karapatan ng kababaihan ay walang pinipiling hangganan o kultura. Ang bawat batas na nagpapahirap sa mga babae sa Afghanistan ay banta rin sa kalayaan ng kababaihan sa buong mundo. Panahon na upang ang pandaigdigang komunidad ay hindi lamang manood sa gilid, kundi gumawa ng konkretong aksyon upang buwagin ang kadenang gumagapos sa kanila. Sapagkat ang tunay na pag-unlad ng sibilisasyon ay hindi masusukat sa yaman ng teknolohiya, kundi sa kalayaan at kaligtasan ng bawat babaeng bumubuo sa ating lipunan.